Daniele Vicari

daniele vicariDirector, guionista e crítico de cine italiano, con forte compromiso social e político en case todas as súas obras.  Comezou con “A Nova” e “Os mares do sur” (ambos sobre cuestións sociais e ambientais). En 1997, colabora con Guido Chiesa, Davide Ferrario, Leotti Antonio e Marco Simón Puccioni, no documental “Partisans” (narra a loita contra o fascismo e nazismo no norte de Italia)

O xénero documental de compromiso socio-político pasa a ser unha tendenza para Vicari , con “Comunistas” (1988), “Homes e lobos”, “Barhm” e “Sexo, silenciadores e videoxogos”, “Non ter suficiente” (1999),  e “Velocidade máxima” (2002) coa que gañou o premio David Di Donatello ao mellor director novo.

Participou en Cannes con “Horizontes perdidos” (2005), e gañou o premio do público co filme “Díaz non limpedes este sangue” (ex-aqueo con “Parada” de Srdan Dragojevic, e “Xingu” de Cao Hamburger) que tamén gañou na Seminci de Valladolid (2012)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s